Home mark blog Blog - "Tot waar is dromen toegestaan.."?

"Tot waar is dromen toegestaan.."?

Met het onderstaande verhaaltje zat ik al een tijdje in mijn hoofd. Het intrigeert mij. Graag wil ik dit met jullie delen. Volgende keer zal ik vertellen hoe een Russische immigrant mijn haren heeft geknipt, hoe vrouwen hier als buldog het spel 'Deal or No Deal' spelen, hoe ik samen met Nish een 'goedkope chinees' heb ontdekt, hoe mensen hier omgaan met de financiële crisis en hoe we hier kerst vieren en beleven. Maar eerst even dit...

De kou neemt zijn plek in het dagelijks leven van New York. Het is iets dat ik niet heb zien aankomen. Vorige week liep ik nog in mijn T-shirt over de Avenues en Streets. New York heeft zich door de jaren heen beter op de deze kou kunnen voorbereiden dan ik. In mijn lente jasje en twee truien weet ik de kou te trotseren. New York haalt de bontjassen en dikke winterjassen van zolder. Mutsen, shawls, wanten en oorwarmers schijnt iedereen hier standaard in zijn kast te hebben liggen.
De kou geeft New York wel iets echts, iets scherps. Het is geen attractie waar het klimaat als in ‘the truman show’ wordt geregisseerd door de marketing mensen.


week11De ‘doormen’ van mijn gebouw uit de Dominicaanse Republiek begrijpen niet dat ik in mijn lentejas de kou uit kom: “Ej man, what’u wearn’! U crazy! Get a coat! It’s cóóóld man! Daarop zeg ik dan zoiets van: “Don’t worry man, I’m Dutch”.
Dat ik uit Nederland.. of ik bedoel, uit ‘Amsterdam’ kom, heeft overigens al een aantal keer uitkomst geboden bij verschillende, meestal, genante situaties. Heel goed als ik me ergens niet uit kan lullen, om het er maar op te gooien dat ik de onbegrijpende Nederlander ben: “Oh bedoelde je dat, ik begreep je even verkeerd, ha ha”.. slok.. “Dus”..

Ik sprak laatst een doorman over zijn baan en leven. De beste man is 50 jaar en werkt 12 uur per dag voor zijn pensioenfonds. Zes uur als doorman en zes uur bij een andere job in een ziekenhuis. Keihard werken hoeft hij denk ik niet. In ieder geval niet als doorman.
Mijn doorman heeft dus heel weinig vrijheid en vrije tijd. 12 uur, plus minimaal een uur reizen per dag! “Waarom”(?) vraag ik hem. Hij geeft een antwoord dat ik eigenlijk heel cliché zou verwachten van een student uit Europa: “I love New York man”. Iets wat uit zijn mond als pure waarheid mijn hersenen bereikt. Niet een mode of hype uitspraak van iemand die helemaal gek is op het imago van de stad, maar een uitspraak van iemand die de stad heeft geleefd. Ermee heeft gelachen en gehuild. Ik kan niet geloven dat hij dat net zei..
Waarom wil een 50 jaar oude man liever 12 uur werken, dan de normale 8. Om maar te kunnen blijven wonen in New York City?
“It’s like a drug” zegt hij.
Ik wil hem echt begrijpen, maar dat ik kan ik gewoon nog niet. Als je hier 11 weken zit, weet je nog helemaal niks over de stad. Je hebt je eerste figuurlijke jointje gerookt. Als je hier al 30 jaar woont, ben je flink aan de heroïne en weet ik niet of je daar ooit nog vanaf komt. Het hoeft natuurlijk geen drug voor je te zijn. Toch, als het enigszins in je genen zit, is het een potentiële verslaving.

Ik was de laatste weken in de veronderstelling dat inwoners van New York veel nuchterder naar hun stad en haar aura aan keken, dan ikzelf. Het is geen kleren van de keizer stad, geen vergeromantiseerd fenomeen of mythe die je tegenkomt in de boeken. Hier gebeurt het echt. Hier kan je die Amerikaanse droom leven, omdat iedereen in deze stad er in gelooft. Hier gebeuren ‘normale’ dingen die we in Nederland als ‘abnormaal’ zouden beschouwen. En dan zeggen ze tegen mij: “Die gekke Nederlander”.

rooftop!Het is alweer een tijdje geleden dat ik heb geschreven. De laatste weken is er een hoop met mij gebeurd. In positieve zin. Ik ben verhuisd naar een kamer in een geweldige buurt in de lower east side! Iets wat al een tijdje aan me knaagde. Ik kon er maar moeilijk afstand van doen. Gewoon gedaan dus! Je gevoel volgen, is wat ik hier in New York probeer te doen.
Als je hier niet goed zit, weet je dat direct! Ik zit nu goed.

Een maand geleden wist ik gewoon, dat er iets moest gebeuren. Deze trip kan immers zo weer voorbij zijn. Risico’s moet je lopen om je ultieme geluk te achtervolgen. Offers moeten gemaakt worden om je ultieme doel te bereiken. Mijn doel in deze was rust...
Het zoeken naar geluk en rust in New York is het zoeken naar jezelf. Hoe ga ik dit laten werken voor mij en waar kan ik ongestoord en in een, oh zo nodige, plek van rust, mijn ding doen?
Inmiddels dus mijn plek gevonden. Samen met Nish de omgeving verkend. Nish is een vriend van mij, die ik hier heb leren kennen. Drie of vier keer struikelen wonen we bij elkaar vandaan. Heel relaxt als je na een dag werken samen wat kan ondernemen.

De afgelopen weken waren wel moeilijk. Financieel een paar goede missers gemaakt. Maar goed.. Ik heb weer een fase doorbroken en volgens mij heb ik me redelijk staande weten te houden. Het is hier zo verschrikkelijk gaaf. Wat een ervaring, maar..

van Dale
gou-den lul bn, bw geboren in welvaart, gelukzalig, veiligheid, verscheidenheid aan mogelijkheden.

“Tot waar is dromen toegestaan”.
Het land waar wij met zijn allen zijn geboren met een gouden lul en geluk voor het oprapen, is, en ik spreek uit eigen ervaring, ‘een verantwoordelijkheid die weleens wordt onderschat’. Om ons heen zijn veel mensen bezig met ‘grote’ dingen te verwezenlijken. Als je enig ambitie in je lijf hebt, trek jij je daar iets van aan. Ik doe dat ook.
Dat gevoel geeft mij een enorme boost altijd. Heel gaaf vind ik dat! Dromen is waar ik mee geboren ben. In de klas deed ik dit ook altijd. Nadenken is iets wat me dagelijks enorm kan (de)motiveren. Dromen is, denk ik, iets voor mensen die daarmee om kunnen gaan. Hmm.. volgens mij niet op mijn lijf geschreven.. ".. Te vergelijken met kinderen die spelen met rotjes. Wanneer deze knallen in je hand zal dit een blaar veroorzaken. Je hand zal je nooit verliezen."

Even verder pluizen..
“Positief denken en visualiseren leidt vanzelf tot realisatie”.
Dat is allemaal leuk natuurlijk, maar waar kan ik dat zwart op wit krijgen!! Ik zit hier nu namelijk met een visa afschrijving waarmee ik Somalië kan redden en een maandelijkse huur waarmee ik in Nederland een landhuis kan bewonen. Tot waar is dromen toegestaan? Wie laat me weten waar de grens ligt? Hoe ver kan je gaan in het volgen van je intuïtie?

Wat is dat toch, met die gouden lul?
Wacht eens even.. Dit is zo een moment, dat je die bril van je even op het puntje van je neus moet zetten en heel nauwkeurig die kleine lettertjes moet lezen. Waar: Aan de onderkant, net onder ‘made in China’.

Ik citeer: Indien u een dromer betreft en u in het geheel misbruik maakt van ‘de gouden lul situatie’ dient u een stel gouden ballen te creëren om uw zeer waarschijnlijke fouten ongedaan te maken.

Even vertalen: Wanneer je dus misbruik maakt van deze zegen (de gouden lul), door alleen maar de deugden te appreciëren en niet de verantwoordelijkheid neemt, zul je dus ballen moeten tonen om toch de verantwoording te nemen voor het zegen van de gouden lul.
Mijn tip: "Maak er verdomme wat van! Er zijn zo veel kansen en er zijn zo veel gave dingen die je kunt doen!" Staan er nog meer lessen des levens op mijn lijf getatoeëerd? Snel mijn moeder gebeld of ik niet toch Mark Jet Li heet.. Misschien dat iemand die groter geschapen is de handleiding nog even kan doormailen.

Je zal dus altijd je gouden ballen moeten tonen om het uiterste uit je gouden lul te halen. Niks komt je aanwaaien.

Het vorige even tot me door laten dringen..
Die ballen moet je verdienen. Keihard werken. Maar.. als ik straks, nadat ik keihard heb gewerkt enorme gouden ballen heb verdiend. Wie gaat me vertellen dat deze filosofie een 100% garantie is voor succes? Die krijg je denk ik nooit. Maar is dat dan de Amerikaanse droom(?), vraag ik mezelf af.. Interessant.

... Waar ben ik in godsnaam aan begonnen. Een filosofie(?) zonder einde..? Ben ik heel erg afgedwaald of zit er toch een kern van waarheid in mijn verhaal? Zijn dromers dan echt in staat van elke situatie een gouden te maken? Lopen dromers met naïviteit arm in arm? Of zijn dromers juist de pioniers op de aarde? Zijn dromers juist de mensen die het verschil maken?

Op dit soort momenten begin ik te twijfelen. De twijfel ontstaat omdat ik graag zekerheden wil inbouwen, maar geen tijd of puf heb deze te realiseren. Ik voel gewoon dat er meer in zit. Iets ‘groots’ ligt binnen bereik, maar ik heb nog geen idee hoe dit te verwezenlijken.. Tot waar is dromen toegestaan?
 

Permanent verzekerd met een uitgebreide dekking, Europeesche lang-op-reis verzekering!